Something old, something new

Waarom kan niets blijven zoals het was? We zamelen geld in en doen moeite om antieke dingen in stand te houden. Omdat ze uniek zijn, van historische waarde of omdat de mens, welk mens dan ook, bedacht heeft dat iets mooi of kunst is. In deze bibliotheek uit 1701, waar trots wordt vermeld dat de leeskooien al 300 onveranderd zijn gebleven, staan spotjes op het eeuwenoude eikenhout en in de kooien hangen Tl-buizen. Tl-buizen!

Kunnen we het niet authentiek laten? Kaarslicht gebruiken en als het daglicht te schaars wordt gewoon de bieb sluiten? En moet zo’n groen plastic bordje met ‘uitgang’ en pijl nou echt? Kwamen we vroeger bij gebrek aan plastic en brandvoorschriften allemaal massaal om? Ik heb thuis heel bewust geen bordjes die naar de nooduitgang leiden en daar sterft zelden iemand.

Laten we met elkaar besluiten dat we dat wat we willen bewaren, omdat het oud is ook echt oud laten en dat we daarvoor bereid zijn het risico te nemen dat er elk jaar één toerist de nooduitgang niet kan vinden. En dat we op een donkere wintermiddag vanaf drie uur niets meer zien. En dat we die oerlelijke, wrat op een Mona Lisa, modderschuit op de Taj Mahal, felrode brandblussers in een kast zetten. Dan vertellen we gewoon aan de suppoosten in welke kast, want toeristen zijn vervangbaar, maar oude boeken niet.