Dubbel

Bij Jordanie dacht ik altijd aan moskeelawaai. Nergens anders hoorde ik het zo vaak. Nergens anders hoorde ik het zo luid, alsof de ruiten gemaakt waren van speciaal, geluiddoorlatend glas en de muezzin zelf voor je raam stond, met een megafoon.

Dat is niet meer, zoals er wel meer veranderd is.

In 2007 was ik er voor het eerst. We werden achter een houten balie welkom geheten en kregen veel bekijks. Er waren nog niet veel toeristen, dus waren we iets bijzonders. Dat zijn we niet meer. De douanebeambten zitten nu achter een glimmende balie en voor hen staan paaltjes en touwen die de rijen bezoekers in banen moeten leiden. Er reizen zoveel toeristen door het land, dat niemand naar ons omkijkt. En er ligt meer afval, of misschien valt het me meer op. Maar het kan ook zijn dat ik veranderd ben, of mijn perspectief. De eerste keer dat ik erheen ging, had ik lage verwachtingen. Niet omdat ik een slechte pet op had van Jordanie, maar vanwege de onbekendheid. Deze keer had ik hoge verwachtingen en misschien zijn die wel meer het probleem dan de veranderingen in het land.

Eén ding is zeker veranderd: tot onze reis in 2018 zei ik tegen iedereen dat Jordanie een ontzettend mooi land is. Dat doe ik niet meer. Ik vind Jordanie een lelijk land, met een paar hele mooie plekken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *