De Toeristenval

Engelse menukaarten die traditioneel eten aanbieden, dan weet je eigenlijk al genoeg. Maar het was ons aangeraden door andere reizigers, het is open (de rest vanwege Ramadan nog niet) en het ziet er gezellig uit, en dat is in verre landen een zeldzaamheid.

Harrison bestelt een kleipot en ik iets waarvan ik de naam direct na het bestellen al vergeten was. Ik kende het niet: een aanbeveling.

‘Er zitten uien in,’ zegt de ober.

‘Oké,’ zeg ik. Een gebakken uitje door mijn eten vind ik geen probleem. Ik zie een lekker bruin gebakken, gesnipperd uitje voor me, omringd door worstjes en in hemelse kruiden gehulde groenten.

e zitten op een smal balkon, type Parijs. De ober zet de stereo-installatie achter mij aan door twee stroomdraadjes aan elkaar te binden. De Franse chansons loeien door de straat. De schemer valt over de stad en de temperatuur daalt naar aangenaam. Zo’n temperatuur die je niet opmerkt, niet te warm en niet te koud. Perfect.

De kleipot komt direct uit de oven. De ober pakt hem met een tang en giet de inhoud op Harrisons bord. Aan zoveel toeristentheater moet een prijskaartje hangen.

Voor mij wordt een brandertje op tafel gezet met een wok erop. In de pan zie ik een paar miniworstjes en verder: uien. Grote, glazige ringen, een pan vol. Vol ongeloof roer ik erdoorheen, maar ik zie alleen maar nog meer uien. Ze zijn ook nog pittig gekruid, dus ik kom niet verder dan een paar hapjes en denk met weemoed terug aan de woestijn. Zo lekker zou het nooit meer worden.

Bij het afrekenen blijkt uit het niets ineens 15% extra gerekend te worden. De prijs voor theater en westerse gezelligheid. Morgen eten we weer onder de Tl-buizen voor een paar euro waar je krijgt wat je ziet en het eten met liefde gemaakt wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *