Zwarte stad

De tweede niet-bestaande stad is echt zwart. We lachen hard om de boten op het busstation, maar dat is de laatste keer dat we lachen. De stad is niet rijk en niet armoedig, niet verloren, maar vooral troosteloos. Een stad waar de mensen niet meer huilen, omdat ze toch niet te troosten zijn. Een stad waar nooit een weerbericht wordt uitgezonden, omdat het er altijd grauw is.

We zouden er overnachten, maar besluiten al snel dat we nog diezelfde avond Kavadarci gaan verlaten. We hadden een foto gemaakt van het bord met de bustijden, maar die bleken niet te kloppen. Dus zaten we 1,5 uur op het busstation. Uitgescholden door de toiletjuffrouw, omdat wij niet wilden betalen voor vieze, natte, verlichting- en wc-papierloze toiletten. De verwilderde vrouw legde haar zinloze verbandje nog een keer om haar been, rookte haar zoveelste sigaret en jaagde sissend de huiskat weg. Waarop de kaartverkoopster opzichtig de kat ging roepen, aaien en voeren. Dag in dag uit in Troosteloos wonen en je dagen slijten op een busstationnetje waar maximaal één bus per uur komt. Is ze op het busstation gaan werken omdat ze gek was of is het andersom?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *