Vlijtige mieren

Als de oordopjes op je nachtkastje liggen, als de sigarettenas naast de wc aan het verstenen is en als je uit de stapel afgewassen borden eentje moet zoeken zonder etensresten, dan weet je: De vakantie is begonnen! We slapen langer uit dan de mieren die, als we eenmaal zijn opgestaan, al vlijtig door de ontbijtjam lopen. Witbrood en een te hard gekookt ei zijn de basis voor een dagje in het oude deel van de stad. Straatjes en steegjes op een heuvel vol Turken die thee drinken, grillen en trouwen. Naast vleesspiezen en minaretten waar nooit een moskee aan vast lijkt te zitten zijn er juweliers en heel veel winkels vol tule en glimmers: trouwjurken in alle mogelijke felle kleuren die een bloem nog niet zouden staan. Trouwen ze zo vaak of dragen ze drie jurken op één dag?

Ondanks de wirwar is de weg altijd te vinden door het baken op de zuidelijke heuvel: het millennium cross van 66 meter dat ’s avonds verlicht is. Maar het is net zo aantrekkelijk als de stad. De verf bladdert, je kan er niet meer in en de stoeltjeslift ernaartoe is voor het uitzicht op de stad gebouwd. We nemen een bankje aan de achterkant met uitzicht op groene, glooiende weiden naast een vrouw die tegelijkertijd kan praten, eten en zweten op één ademteug per uur. En we leren dat geen plek zo inspiratieloos is, dat je er niks nieuws kan ervaren: We drinken onze warme groene thee uit een rietje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *