De verwachting en de werkelijkheid

De verwachting:Ik ga vrijwilligerswerk doen op een schooltje voor kinderen die een normale school niet kunnen betalen en kinderen met gedragsproblemen. Van november tot half maart zal ik Engelse les geven en eventueel individueel kinderen begeleiden. In een stadje met palmbomen, wijnen en een mediterraan klimaat. In een leuk huisje met een mooie tuin. Kortom: De zon schijnt en het is mooi weer.

De werkelijkheid:De vrouw met wie ik gemaild heb, Teresa, groet mij twee seconden en praat de rest van de dag niet meer met me. Er zijn al twee buitenlandse leraren die aan alle klasjes een paar uur per week lesgeven. Het huisje is zeer eenvoudig, zonder kasten, zonder koelkast, met grote moestuin. Water is er meestal ’s avonds niet en de elektriciteit valt ook nog wel eens uit. Volgende week is de school dicht en in december en januari ook vanwege de zomervakantie. Ik moet mijn kamer delen met twee andere meisjes. Er is geen telefoon. Internet in de buurt is zeer langzaam en pas vanaf zes uur ’s avonds. Kortom: De zon schijnt hier helemaal niet.

De werkelijkheid, overtreffende trap:Het schooltje en het huis liggen in een onveilige buurt. Taxi’s zijn niet erg veilig, want de chauffeurs schijnen nog wel eens toeristen te vermoorden. Onderweg naar het huis van Teresa die avond word ik gewezen op een wijk die zeer onveilig is, omdat daar veel gemoord wordt, vooral met messen. Tijdens een etentje met veel vlees en de voertaal Frans, worden nog wat verhalen verteld over de moorden die de laatste tijd in Tarija hebben plaatsgevonden. Kortom: De zon schijnt hier nooit en als die hier zou schijnen zou ik hem niet meer zien.

Ik wil naar huis!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *