Pang!

18 okt 15:30 Ik lees op internet dat mijn vlucht geannuleerd is!! Mijn alarmbellen gaan niet af, want mijn stoppen zijn doorgeslagen. Mijn tandenborstel is ingepakt, de koelkast is leeg, mijn ziekenfonds is opgezegd. Ik moet weg.16:30 Mijn vlucht gaat toch door. Op Schiphol moet ik eerst vier balies af voor ik mijn eerste boardingpas heb. Ik vraag haar drie keer of mijn bagage direct door gaat naar Bolivia en controleer hoogstpersoonlijk de informatie op het bagagelabel. Ik vlieg eerst met KLM naar Parijs en vanaf daar de oorspronkelijke route. Later hoor ik dat Varig, de Braziliaanse vliegtuigmaatschappij waar ik mee zou vliegen, noch veel rekeningen open heeft staan bij Schiphol en daarom nu niet naar Amsterdam wilde vliegen.

20 okt 10:30 Ik loop over Sao Paolo International Airport in Brazilië (na gevraagd te hebben of mijn bagage direct doorgaat naar Bolivia). Ik moet er 7,5 uur zoet brengen. Ik verwacht winkels, voedsel, een internetcafé… Bij elke stap daalt mijn humeur. Er zijn vijf winkeltjes, geen restaurantjes, laat staan iets dat op computers lijkt…Ik zoek een stoel. Buiten niets dan grauwe luchten en nat asfalt. Ik lees, en lees en kijk te vaak op de klok die maar niet vooruitgaat. Een rondje wandelen en een tripje naar de wc zijn de spannendste afwisselingen.

15:00 Boliviaanse tijd: Ik kom na een zeer koude vlucht met een schreeuwend kind dat de hele tijd in mijn rug zat te trappen, aan in Santa Cruz. Vol verwachting staar ik naar de bagageband en vertel mezelf, dat drie achter elkaar aankomen zonder bagage te toevallig is. De band rolt nog en zolang die rolt is er hoop, maar er komt al iemand naar ons toelopen met onze namen op een briefje… oh…oh… Alle bagage van de Nederlanders is in Parijs achtergebleven!

De volgende dag

Paradijs: Kijkend naar een groene binnenplaats zit ik in mijn T-shirtje te ontbijten. Genietend van verse ananas en meloen, terwijl een toekan langs mijn tafel springt. Reizen is zo leuk!

Pang!: Bolivia staat bekend als het land van de demonstraties. Arbeiders zijn goed georganiseerd en verkiezingen waren er de laatste jaren vaker dan gemiddeld eens per jaar. Dit jaar staan ze voor december gepland. Ik ben nog geen dag in Bolivia of ik heb mijn eerste demonstratie al te pakken. Een grijze man loopt naast een wagen met megafoon zijn standpunten te verkondigen. Erachter de spandoeken en zeer luide knalgeweren.

Verkeer: als overal, wie het brutaalst is heeft voorrang.

Gezichten: indiaans, zwart, Europees. Ik heb nog nooit zo’n mengeling van verschillende gezichten gezien. Traditionele, brede rokken, pakken, korte broeken en T-shirts. Ik kan toeristen niet van bewoners onderscheiden.

Reisbureau: Zodra je verder als één meter van het vliegveld verwijderd bent, bestaat de wereld alleen nog maar uit Spaans. Ik red me moeizaam met de woorden die ik ken en verlang ernaar meer te leren. Ik boek een ticket voor morgen. Terwijl we wachten chat de medewerkster vrolijk verder op msn. Ik denk dat we wachten op een print of een fax, maar mijn ticket komt even later met de koerier.

Warm: Het is dertig graden en ik sjok op mijn winterschoenen de stad door. Het museum voor natuurgeschiedenis blijkt uit één kamer te bestaan vol opgezette dieren. Prachtige vlinders, megakevers en kikkers op sterk water.

Politie: Ik loop langs het centrale plein mèt kathedraal, zoals dat in Latijns-Amerika hoort. Ik zie er bij het staartje van de demonstratie meer agenten dan ik de afgelopen drie jaar in Nederland heb gezien. Verder is het een stad vol kleurrijke pilaren.

MD: Ik doe een middagdutje. Maar wat klinkt dat ongelofelijk saai! Alsof ik heel oud of heel lui ben. Vanaf nu noem ik het ‘siësta’. Dat klinkt ineens alsof ik een enorme levensgenieter ben en me al heel snel aan de lokale cultuur heb aangepast. Viva la siësta!

Stank: Zwetend en stinkend loop ik naar het park, waar groepjes mannen schaak spelen. Je kan er je schoenen laten poetsen en er op een stenen muurtje een tattoo laten zetten. Hoogtepunt: bellen vanuit een enorme plastic toekan. Het is dertig graden. Mijn verlangen naar deo begint ongekende vormen aan te nemen. Het is donderdag en ik heb haar, trouwe vriendin, sinds dinsdagochtend niet meer gezien. Wat is een mens zonder deo tijdens het voorjaar in Bolivia? Een stinkende toerist!

Rugzak: ’s Avonds wordt mijn rugzak afgeleverd in het hotel. Het is een emotioneel weerzien. En mogelijk een kort weerzien, want morgen ga ik weer vliegen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *