Bagage Dans

350 malariatabletten, diarreepillen, een pak steriele naalden, scalpels, hechtdraad en bloedlancetten, reisverzekering, een heel scala alarmnummers, reisziektepillen, (geen tabletten tegen hoogteziekte, ik heb gelezen dat cocabladeren daar goed tegen zijn en die zijn er in Bolivia genoeg) , hoofdzaklamp, deo, Spaans woordenboek, handschoenen, bonenspel. Alles ligt klaar. Wat kan er nog misgaan?

Ondanks al deze voorzorgsmaatregelen zijn er nog steeds mensen die zich zorgen maken. Ik heb geen idee waarom, maar derhalve zijn er extra voorzorgsmaatregelen getroffen: Ik heb een beschermengel gekregen, een gelukskastanje en heb vorige week een gelukbrengende obelisk aangeraakt. Wat kan er nog misgaan?

Tot nu toe lijkt het reisgeluk nog niet echt met me. Maar dat is waarschijnlijk mijn eigen schuld. Enthousiast riep ik twee weken geleden nog, dat ik in alle 14 jaar dat ik vlieg nog nooit bagage ben kwijtgeraakt. Ik ben vorige week naar Duitsland gevlogen en mijn bagage is op de heen- en terugreis niet met mij aangekomen. Ik ben vanochtend in Amsterdam aangekomen, maar heb nog steeds mijn bagage niet. Mocht het nog op tijd aankomen (ik vlieg morgen), dan zal ik mijn bagagedans uitvoeren om de goden te vragen het op de juiste plek en vooral tijdig af te leveren op mijn bestemming. (Voor diegenen die het ook binnenkort gaan vliegen: men danst vijf maal met de richting van de klok mee om de tas/koffer. Hierbij buig je bij elke stap je bovenlichaam naar beneden en bij elk volgende stap weer omhoog. Prevel hierbij luid maar onverstaanbaar het woord bagage. Dit kan in elke taal behalve Duits. Het gerucht gaat, dat wanneer de dans in het Duits wordt uitgevoerd, de bagagegoden de tas naar een nog te ontdekken eiland in de stille oceaan zullen sturen, dat alleen bereikt kan worden door de schipper om te kopen door het aanbieden van je lichaam of een flinke dosis nederwiet en de douanebeambte met beide.) Ik heb ook het advies gekregen mijn tas in een mengsel van waterbuffelmest, kamelenspuug en sterke zwarte thee te dompelen, maar ik vrees dat ik dit laatste niet op tijd zal kunnen vinden. Ik sta dus open voor andere ideeën.

Ik moet op een schooltje voor arme- en probleemkinderen gaan werken in het zuidoosten nabij Argentinië. De vrouw met wie ik mailde heeft al een week niet meer op mijn mails gereageerd. Ik heb nog geen adres of telefoonnummer. Kortom; het wordt vast weer een boeiende reis…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *